Χθες συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τη στιγμή που ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ κάθισε για πρώτη φορά στον πάγκο του Ολυμπιακού. Δύο χρόνια που δεν μετριούνται απλώς με αγώνες, αποτελέσματα και βαθμολογίες, αλλά με κάτι πολύ πιο σπάνιο: με την αίσθηση ότι ο σύλλογος ξαναβρήκε την ποδοσφαιρική του ταυτότητα. Ο Βάσκος τεχνικός δεν ήρθε ως «λαμπερό» όνομα, ούτε ως προπονητής που έφερε μαζί του σταρ ή μεγάλα λόγια. Ήρθε όμως με κάτι που στον Ολυμπιακό είχε λείψει: σχέδιο, πειθαρχία, καθαρή φιλοσοφία και ένστικτο νικητή.

Και μέσα σε αυτό το διάστημα, κατάφερε να πετύχει κάτι που ελάχιστοι μπορούν να διεκδικήσουν: να γράψει το όνομά του στην ιστορία του συλλόγου, όχι ως ένας ακόμη προπονητής που πέρασε, αλλά ως ο άνθρωπος που συνδέθηκε με μία από τις πιο μεγάλες και καθοριστικές στιγμές του Ολυμπιακού στον 21ο αιώνα.

Ποιος είναι ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ: Ο Βάσκος «εργάτης» του ποδοσφαίρου

Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ γεννήθηκε το 1961 στο Ζαλδίμπαρ της Χώρας των Βάσκων, μια περιοχή που παραδοσιακά γεννά ανθρώπους με σκληρή νοοτροπία, πειθαρχία και έμφαση στη δουλειά. Σαν ποδοσφαιριστής δεν έφτασε ποτέ στην κορυφή, κάτι που όμως συχνά λειτουργεί ως «καύσιμο» για πολλούς προπονητές. Στην πραγματικότητα, ο Μεντιλίμπαρ έμαθε το ποδόσφαιρο από τη βάση: από τα μικρά γήπεδα, τις χαμηλές κατηγορίες και την καθημερινή πίεση του να πρέπει να αποδεικνύεις την αξία σου κάθε εβδομάδα.

Αυτό ακριβώς το υπόβαθρο καθόρισε και την προπονητική του φιλοσοφία. Ο Μεντιλίμπαρ δεν είναι προπονητής του «φαίνεσθαι». Είναι προπονητής του «κάνω». Ένας άνθρωπος που πιστεύει στο έντονο πρέσινγκ, στις γρήγορες μεταβάσεις, στην πίεση ψηλά και στο ποδόσφαιρο που δεν αφήνει τον αντίπαλο να πάρει ανάσα. Με απλά λόγια, είναι ο προπονητής που δεν θέλει την ομάδα του να «περιμένει». Θέλει να επιτίθεται, να κυνηγάει, να παίζει σαν να έχει πάντα κάτι να αποδείξει.

Η διαδρομή πριν τον Ολυμπιακό: Από την επιβίωση στη δόξα της Σεβίλλης

Η καριέρα του Μεντιλίμπαρ στην Ισπανία ήταν σχεδόν πάντα συνδεδεμένη με ομάδες που πάλευαν για την επιβίωση. Δούλεψε σε συλλόγους όπως η Βαγιαδολίδ, η Οσασούνα και κυρίως η Έιμπαρ, όπου για χρόνια έχτισε τη φήμη του ως ενός προπονητή που μπορεί να «κρατήσει ζωντανές» ομάδες με περιορισμένους πόρους απέναντι σε πολύ ισχυρότερους αντιπάλους.

Η Έιμπαρ ήταν το μεγάλο του έργο. Σε μια μικρή ομάδα, σε μια πόλη με ελάχιστο πληθυσμό, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύνολο που όχι μόνο έμεινε στη La Liga, αλλά έπαιξε και ποδόσφαιρο που κέρδισε σεβασμό σε όλη την Ισπανία. Εκεί φάνηκε η υπογραφή του: ομάδα οργανωμένη, σκληρή, με ξεκάθαρο πλάνο και με ποδοσφαιρική «συλλογική ψυχή».

Η μεγάλη αναγνώριση όμως ήρθε όταν ανέλαβε τη Σεβίλλη. Εκεί, μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον, κατάφερε να κάνει κάτι που ελάχιστοι μπορούν: να πάρει μια ομάδα σε κρίση και να τη μετατρέψει σε ευρωπαϊκή μηχανή. Το αποτέλεσμα ήταν ιστορικό: κατάκτηση του Europa League, με τη Σεβίλλη να επιβεβαιώνει ξανά τον μύθο της στη διοργάνωση, αλλά και τον Μεντιλίμπαρ να κερδίζει το μεγαλύτερο τρόπαιο της καριέρας του.

Αυτός ήταν ο προπονητής που ήρθε στον Ολυμπιακό. Όχι κάποιος τυχαίος, αλλά ένας άνθρωπος που είχε ήδη δείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί πίεση, κρίση και μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές.

Η άφιξη στον Ολυμπιακό: Μια ομάδα σε κρίση, ένας πάγκος που ζητούσε σταθερότητα

Όταν ο Μεντιλίμπαρ ήρθε στον Ολυμπιακό, η ομάδα βρισκόταν σε μια περίοδο έντονης αβεβαιότητας. Αλλαγές προπονητών, αστάθεια στο παιχνίδι, αμφισβήτηση, ένα ρόστερ που έμοιαζε να μην έχει ενιαία κατεύθυνση. Ο Ολυμπιακός έψαχνε κάτι που δεν φαίνεται πάντα στα νούμερα: μια σταθερή ποδοσφαιρική ταυτότητα.

Ο Μεντιλίμπαρ ήρθε και μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα κατάφερε να βάλει τάξη. Με σκληρές αποφάσεις, με ξεκάθαρη ιεραρχία και με ένα ποδόσφαιρο που στηρίχθηκε σε ένταση και πειθαρχία. Δεν προσπάθησε να αλλάξει τα πάντα από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά δημιούργησε κάτι πιο σημαντικό: ένα σύνολο που άρχισε να πιστεύει στον εαυτό του.

Η διετία στον Ολυμπιακό: Το ευρωπαϊκό θαύμα και η καθιέρωση μιας νέας εποχής

Αν κάποιος θέλει να συνοψίσει τι έχει κάνει ο Μεντιλίμπαρ στον Ολυμπιακό αυτά τα δύο χρόνια, η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο μία. Γιατί το έργο του έχει πολλές διαστάσεις.

Πρώτα απ’ όλα, το μεγαλύτερο επίτευγμα είναι δεδομένο: ο Ολυμπιακός έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης, κατακτώντας το UEFA Europa Conference League, το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο ελληνικού συλλόγου. Αυτό δεν ήταν απλώς μια επιτυχία. Ήταν ιστορική τομή. Ήταν η στιγμή που άλλαξε για πάντα το status του Ολυμπιακού, αλλά και συνολικά του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι ότι αυτή η επιτυχία δεν ήρθε τυχαία. Ήρθε επειδή ο Ολυμπιακός απέκτησε συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία. Με τον Μεντιλίμπαρ στον πάγκο, η ομάδα έμαθε να παίζει με ένταση, να πιέζει, να βγάζει πάθος, να χτυπάει τον αντίπαλο με ταχύτητα και να μην φοβάται κανέναν, είτε παίζει στο Καραϊσκάκη είτε στην Ευρώπη.

Επιπλέον, ο Μεντιλίμπαρ κατάφερε να αξιοποιήσει παίκτες που πριν θεωρούνταν «χαμένοι» ή «δεύτερης γραμμής», να τους δώσει ρόλους και να τους κάνει να μοιάζουν απαραίτητοι. Έδωσε ξανά σημασία στο σύνολο, όχι στο άτομο. Και αυτό είναι κάτι που πάντα λειτουργεί στον Ολυμπιακό όταν γίνεται σωστά.

Μέσα στη διετία του, η ομάδα έβγαλε επίσης πιο «σκληρό» χαρακτήρα. Ο Ολυμπιακός δεν λύγιζε εύκολα, δεν κατέρρεε σε δύσκολες στιγμές, δεν έχανε το μυαλό του. Αυτός ο χαρακτήρας, που θυμίζει μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες, είναι ίσως η μεγαλύτερη κληρονομιά που αφήνει ένας προπονητής.

Και πέρα από τα τρόπαια και τις επιτυχίες, ο Μεντιλίμπαρ κέρδισε και κάτι ακόμη: την αποδοχή του κόσμου. Στον Ολυμπιακό δεν είναι εύκολο να αγαπηθεί ένας προπονητής. Η πίεση είναι τεράστια και ο πήχης πάντα ψηλά. Όμως ο Βάσκος κατάφερε να δημιουργήσει μια σχέση εμπιστοσύνης με την εξέδρα, γιατί ο κόσμος είδε αυτό που πάντα θέλει να βλέπει: μια ομάδα που παλεύει, δεν παρατάει τίποτα και παίζει για το σήμα.

Τι σημαίνουν τα δύο χρόνια Μεντιλίμπαρ για τον Ολυμπιακό

Τα δύο χρόνια του Μεντιλίμπαρ στον πάγκο δεν είναι απλώς μια προπονητική θητεία. Είναι μια περίοδος που μπορεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς για το μέλλον. Ο Ολυμπιακός απέκτησε ξανά ευρωπαϊκή αυτοπεποίθηση, απέκτησε ποδοσφαιρική ταυτότητα και έδειξε ότι μπορεί να σταθεί σε υψηλό επίπεδο.

Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος: ότι ο Ολυμπιακός, μετά από πολλά χρόνια, δεν μοιάζει απλώς με μια ομάδα που «ελπίζει». Μοιάζει με μια ομάδα που ξέρει ότι μπορεί.

Ο Μεντιλίμπαρ, με τον δικό του λιτό τρόπο, χωρίς υπερβολές και μεγάλα λόγια, έβαλε την υπογραφή του. Και σε έναν σύλλογο όπως ο Ολυμπιακός, αυτό είναι κάτι που δεν χαρίζεται σε κανέναν.