- Μια προσωπική ιστορία από ένα ορεινό χωριό της Τριχωνίδας φωτίζει τη συμβολή μιας ολόκληρης γενιάς γυναικών που κράτησαν όρθιες οικογένειες και κοινότητες.
- Σήμερα, 8 Μαρτίου, τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, μια ημέρα αφιερωμένη στην αναγνώριση των αγώνων των γυναικών για ισότητα, αξιοπρέπεια και δικαιώματα.
- Η ημέρα καθιερώθηκε επίσημα το 1977 από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και έκτοτε αποτελεί σημείο αναφοράς για την ανάδειξη της συμβολής των γυναικών στην κοινωνία, αλλά και για την ανάγκη προώθησης των δικαιωμάτων τους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μια προσωπική ιστορία από ένα ορεινό χωριό της Τριχωνίδας φωτίζει τη συμβολή μιας ολόκληρης γενιάς γυναικών που κράτησαν όρθιες οικογένειες και κοινότητες.
Σήμερα, 8 Μαρτίου, τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, μια ημέρα αφιερωμένη στην αναγνώριση των αγώνων των γυναικών για ισότητα, αξιοπρέπεια και δικαιώματα. Η ημέρα καθιερώθηκε επίσημα το 1977 από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και έκτοτε αποτελεί σημείο αναφοράς για την ανάδειξη της συμβολής των γυναικών στην κοινωνία, αλλά και για την ανάγκη προώθησης των δικαιωμάτων τους σε ολόκληρο τον κόσμο. Κάθε χρόνο η ημέρα αυτή υπενθυμίζει ότι οι γυναίκες διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην εργασία, στην επιστήμη, στην πολιτική, στον πολιτισμό και στην καθημερινή ζωή των κοινωνιών.
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν αφορά έναν συγκεκριμένο ρόλο ή μια μόνο πορεία ζωής. Οι γυναίκες ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους, με διαφορετικές επιλογές και προτεραιότητες. Άλλες δημιουργούν οικογένειες και μεγαλώνουν παιδιά, άλλες αφιερώνονται στην επιστήμη, την εργασία, την επιχειρηματικότητα, την τέχνη ή την κοινωνική προσφορά, ενώ πολλές συνδυάζουν περισσότερους από έναν ρόλο. Όλες αυτές οι πορείες έχουν την ίδια αξία και αποτελούν κομμάτι της εξέλιξης των κοινωνιών.
Οι ιστορίες των γυναικών πίσω από τις κοινωνίες
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι προσωπικές ιστορίες αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Η ιστορία της γιαγιάς Κωνστάντως Σωτηρίου αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανάμεσα σε χιλιάδες γυναίκες που έζησαν σε χωριά και πόλεις της Ελλάδας και στήριξαν την κοινωνία σε δύσκολες εποχές. Γυναίκες που εργάστηκαν σκληρά, κράτησαν όρθια νοικοκυριά και μικρές κοινότητες και μετέδωσαν αξίες όπως η αλληλεγγύη, η επιμονή και η φροντίδα για τον συνάνθρωπο.
Η ζωή της συνδέθηκε με το μικρό ορεινό χωριό Άγιος Ιωάννης στην περιοχή της Τριχωνίδας, λίγα χιλιόμετρα από το Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας. Εκεί γεννήθηκε και έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της, σε μια εποχή που οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερα δύσκολες. Στα χρόνια της νεότητάς της δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα στο χωριό, τα σπίτια φωτίζονταν με λάμπες πετρελαίου και η καθημερινότητα απαιτούσε συνεχή χειρωνακτική εργασία. Οι γυναίκες περπατούσαν μεγάλες αποστάσεις, φρόντιζαν σπίτια και χωράφια, ασχολούνταν με τα ζώα και παράλληλα μεγάλωναν τα παιδιά τους.
Μια μεγάλη οικογένεια και μια ζωή γεμάτη αγώνα
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η γιαγιά Κωνστάντω δημιούργησε μαζί με τον σύζυγό της μια μεγάλη οικογένεια. Απέκτησαν εννέα παιδιά, τα οποία μεγάλωσαν μέσα σε ένα περιβάλλον αγάπης, δουλειάς και βαθιάς σύνδεσης με τον τόπο τους. Με τα χρόνια η οικογένεια μεγάλωσε ακόμη περισσότερο, καθώς στη διάρκεια της ζωής της γνώρισε 22 εγγόνια και 16 δισέγγονα. Για εκείνη, όπως θυμούνται οι νεότεροι της οικογένειας, η μεγαλύτερη χαρά ήταν να βλέπει γύρω της την οικογένεια να μεγαλώνει.
Η παρουσία της για δεκαετίες στο χωριό αποτέλεσε σημείο αναφοράς τόσο για την οικογένεια όσο και για την τοπική κοινωνία. Με απλότητα και καλοσύνη διατηρούσε ζωντανή την έννοια της κοινότητας και της οικογενειακής συνοχής, υπενθυμίζοντας καθημερινά ότι η δύναμη των ανθρώπων βρίσκεται στη συνεργασία και στη στήριξη του ενός προς τον άλλον.
Οι γυναίκες που κράτησαν ζωντανά τα χωριά
Η γιαγιά Κωνστάντω έφυγε από τη ζωή πριν από περίπου δέκα χρόνια, έχοντας ζήσει περισσότερο από εννέα δεκαετίες. Η ιστορία της θυμίζει τις ζωές πολλών ακόμη Ελληνίδων που έζησαν σε ορεινά χωριά της χώρας και στήριξαν με τον καθημερινό τους αγώνα τις τοπικές κοινωνίες. Από τα εννέα παιδιά της, ένα είναι η Ανθούλα, η οποία σήμερα είναι επίσης γιαγιά, με τέσσερα παιδιά και εννέα εγγόνια.
Ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται και δύο μικρά κορίτσια, η μικρή Ανθούλα και η Μαργαρίτα, που μεγαλώνουν ακούγοντας ιστορίες για τις προηγούμενες γενιές της οικογένειας. Έτσι η ζωή συνεχίζεται μέσα από μια αλυσίδα ανθρώπων και αναμνήσεων, από τη γιαγιά Κωνστάντω στο μικρό χωριό της Τριχωνίδας μέχρι τις νεότερες γενιές που μεγαλώνουν σήμερα σε διαφορετικές συνθήκες.
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτελεί μια ευκαιρία να θυμόμαστε αυτές τις διαδρομές και να αναγνωρίζουμε ότι η συμβολή των γυναικών εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Μέσα από την εργασία, την επιστήμη, τη δημιουργία, την κοινωνική δράση αλλά και μέσα από την καθημερινή ζωή και τη διατήρηση των οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών. Πίσω από τις μεγάλες έννοιες και τις διεθνείς αποφάσεις βρίσκονται πραγματικές ζωές γυναικών που άφησαν το αποτύπωμά τους στις επόμενες γενιές.
