Άρειος Πάγος: Ανατροπή για τον 16χρονο στο Κερατσίνι – Επανεξετάζονται ευθύνες του Δήμου

Νέα δικαστική τροπή λαμβάνει η υπόθεση του θανάσιμου τραυματισμού του 16χρονου μαθητή Κ.Κ. στον λόφο Σελεπίτσαρη στο Κερατσίνι, μετά την υπ’ αριθμ. 26/2026 απόφαση του Άρειος Πάγος, που κάνει δεκτή την αίτηση αναίρεσης και παραπέμπει την υπόθεση σε νέα δίκη.

Το Ε’ Ποινικό Τμήμα του ανωτάτου δικαστηρίου, υπό την προεδρία του Αντιπροέδρου Παναγιώτης Λυμπερόπουλος, έκρινε ότι η προηγούμενη αθωωτική απόφαση του Εφετείο Πειραιά δεν είχε επαρκή νομική βάση και προχώρησε στην ακύρωσή της.

Το χρονικό της τραγωδίας στον Σελεπίτσαρη

Η υπόθεση είχε συγκλονίσει την τοπική κοινωνία στις 20 Απριλίου 2018. Ο 16χρονος μαθητής της Α’ Λυκείου βρέθηκε με φίλους του στον λόφο «Σελεπίτσαρη», σε περιοχή που γειτνιάζει με πάρκο αναψυχής.

Σύμφωνα με τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο, ο μαθητής στάθηκε στην άκρη απότομης πλαγιάς για να τραβήξει φωτογραφίες. Στην προσπάθειά του να στηριχθεί, ακούμπησε σε βράχο που αποκολλήθηκε, με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του και να πέσει από ύψος περίπου 60 μέτρων. Ο θάνατός του επήλθε από καρδιακή ανακοπή λόγω βαριών κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων.

Η κρίση του Αρείου Πάγου για τις αρμοδιότητες του Δήμου

Κεντρικό σημείο της αναίρεσης αποτέλεσε η ερμηνεία των αρμοδιοτήτων της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας.

Το Εφετείο είχε απαλλάξει τον τότε Διευθυντή Τεχνικών Υπηρεσιών με το σκεπτικό ότι δεν είχε λάβει ειδική εντολή για παρεμβάσεις στον χώρο. Ωστόσο, ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η υπηρεσία διέθετε αποφασιστική αρμοδιότητα και ότι ο προϊστάμενος είχε «ιδιαίτερη νομική υποχρέωση» να μελετά, να εισηγείται και να υλοποιεί έργα διαμόρφωσης και προφύλαξης, καθώς και να μεριμνά για την κατάλληλη σήμανση κινδύνου, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη εντολή από τη διοίκηση.

Το ανώτατο δικαστήριο διαπίστωσε ότι η ερμηνεία του Οργανισμού Εσωτερικής Υπηρεσίας από το Εφετείο ήταν εσφαλμένη.

Αντιφάσεις για τον χαρακτήρα της έκτασης

Ένα ακόμη κρίσιμο σημείο αφορά τον χαρακτήρα της έκτασης. Το Εφετείο, σύμφωνα με το σκεπτικό της αναίρεσης, αφενός χαρακτήριζε την περιοχή ως δασική, υπαγόμενη στη Διεύθυνση Δασών, αφετέρου αναγνώριζε ότι είχε παραχωρηθεί κατά χρήση στους Δήμους από την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου ήδη από το 1984.

Μάλιστα, επισημαίνεται ότι το Δασαρχείο είχε ζητήσει εγγράφως από τον Δήμο τη λήψη μέτρων για την αποτροπή ατυχημάτων στα επικίνδυνα πρανή. Οι αντιφάσεις αυτές οδήγησαν, κατά τον Άρειο Πάγο, σε έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης.

Επιστροφή της υπόθεσης στο Εφετείο Πειραιά

Μετά την αναίρεση, η υπόθεση επιστρέφει στο Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Πειραιώς, το οποίο θα συγκροτηθεί από διαφορετική σύνθεση δικαστών. Η νέα δίκη θα εστιάσει στο ζήτημα της υπαίτιας παράλειψης λήψης αναγκαίων μέτρων ασφαλείας και στο κατά πόσο αυτά, εάν είχαν εφαρμοστεί, θα μπορούσαν να αποτρέψουν το τραγικό αποτέλεσμα.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της ευθύνης των αρμόδιων υπηρεσιών για την ασφάλεια δημόσιων χώρων, ιδίως σε περιοχές με αυξημένη επικινδυνότητα.