Απαγόρευση: Η συνήθης πρακτική της Μητσοτακικής δεξιάς που δείχνει αδυναμία & αναποτελεσματικότητα

Προφανώς το όλο θέμα είναι μία πρόταση των χρυσοπληρωμένων ξένων επικοινωνιολόγων του Μεγάρου Μαξίμου, για να αλλάξει η συζήτηση για τις δικογραφίες και τις άρσεις ασυλίας υπουργών και βουλευτών της ΝΔ.

Παρόλαυτα δεν χρειάζεται να φοβόμαστε να αναδείξουμε κι εδώ τις διαφορές μας, παρά το όλο «στημένο» του πράγματος. Είναι σαφές ότι για άλλη μια φορά η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επιλέγει τον εύκολο δρόμο των απαγορεύσεων αντί για λύσεις.

Ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, το κλείνουμε: δρόμοι στην κακοκαιρία, πάρκα στην πανδημία, social media στους ανήλικους. Η απαγόρευση είναι ο άκοπος τρόπος για το κράτος, η αποποίηση της ευθύνης του απέναντι στους νέους και στις νέες, ενώ ο δύσκολος είναι η αναβάθμιση της παιδείας και της πιο εξειδικευμένης ενημέρωσης των παιδιών για την χρήση των social media, τα θετικά και τα αρνητικά. Τα προνόμια αλλά και τους κινδύνους που αυτά εμπεριέχουν.

Άλλη μια φορά που η πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ που απευθύνεται κυρίως στους ηλικιωμένους, που ίσως πουν «μπράβο» και όχι σε αυτούς που πραγματικά επηρεάζονται: τα νέα παιδιά. Άλλη μια πολιτική για τίτλους ειδήσεων στα δελτία και στα sites.

Στην πράξη όλα αυτά όμως, δεν λειτουργούν.

Τα παιδιά κάτω των 15 δεν θα “σταματήσουν” να χρησιμοποιούν social media επειδή το είπε το κράτος. Θα μπουν από αλλού. Με ψεύτικα στοιχεία. Χωρίς κανέναν έλεγχο. Και τότε το πρόβλημα γίνεται χειρότερο.

Γιατί το θέμα δεν είναι αν τα παιδιά θα είναι online.

Είναι πώς θα είναι online.

Αντί να επενδύσουμε στην παιδεία, επιλέγουμε την απαγόρευση.

Αντί να μάθουμε στα παιδιά να ξεχωρίζουν, να προστατεύονται, να σκέφτονται, τα αντιμετωπίζουμε σαν να είναι στατιστικά.

Άλλη μια πολιτική που αποδεικνύει ότι η κοινωνία μας οδηγείται προς τα πίσω.

Για να μην παρανοούμε όμως, πρέπει να πούμε τα εξής: Τα social media πέρα από τους κινδύνους που υπάρχουν σε αυτά, είναι κυρίως χώρος επικοινωνίας, έκφρασης, συμμετοχής.

Με μια τέτοια λογική, κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε παιδιά εκτός της πραγματικότητας που ήδη ζουν οι συνομήλικοί τους.

Το κράτος δεν μπορεί να υποκαταστήσει ούτε την οικογένεια ούτε την εκπαίδευση.

Ο ρόλος του είναι να δίνει εργαλεία και όχι διαρκώς απλά ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί, να το κλείνει και να το απαγορεύει. Κούρασαν αυτές οι διαδικασίες και δεν δίνουν τίποτα.

Καταληκτικά: Αν θέλουμε πραγματικά να προστατεύσουμε τη νέα γενιά, η συζήτηση πρέπει να είναι άλλη.Περισσότερη ψηφιακή παιδεία. Σοβαρή ρύθμιση των πλατφορμών.

Στήριξη στους γονείς.

Όχι εύκολες απαγορεύσεις για πολιτική κατανάλωση.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πολιτική κρίνεται στο αποτέλεσμα και όχι στον τίτλο.