- Το Ρολόι, η Ράλλειος Σχολή, το Ακταίον και άλλα ιστορικά τοπόσημα χάθηκαν στο όνομα του «εκσυγχρονισμού» την περίοδο 1967-1974.
- Η ιστορία του Πειραιά συνδέεται με σημαντικά κτίρια και τοπόσημα που σημάδεψαν την ταυτότητα της πόλης για δεκαετίες.
- Ωστόσο, κατά την περίοδο της δικτατορίας (1967-1974), επί δημαρχίας Αριστείδη Σκυλίτση, μια σειρά από εμβληματικά ιστορικά κτίρια του Πειραιά κατεδαφίστηκαν στο πλαίσιο ενός προγράμματος που παρουσιάστηκε τότε ως «εκσυγχρονισμός» της πόλης, αλλά προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από αρχιτέκτονες, ιστορικούς και πολίτες.
Το Ρολόι, η Ράλλειος Σχολή, το Ακταίον και άλλα ιστορικά τοπόσημα χάθηκαν στο όνομα του «εκσυγχρονισμού» την περίοδο 1967-1974.
Η ιστορία του Πειραιά συνδέεται με σημαντικά κτίρια και τοπόσημα που σημάδεψαν την ταυτότητα της πόλης για δεκαετίες. Ωστόσο, κατά την περίοδο της δικτατορίας (1967-1974), επί δημαρχίας Αριστείδη Σκυλίτση, μια σειρά από εμβληματικά ιστορικά κτίρια του Πειραιά κατεδαφίστηκαν στο πλαίσιο ενός προγράμματος που παρουσιάστηκε τότε ως «εκσυγχρονισμός» της πόλης, αλλά προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από αρχιτέκτονες, ιστορικούς και πολίτες. Οι παρεμβάσεις εκείνης της περιόδου άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό τη μορφή του κέντρου του Πειραιά, με αποτέλεσμα να χαθούν κτίρια που αποτελούσαν κομμάτι της αρχιτεκτονικής και ιστορικής μνήμης της πόλης.
Η πιο γνωστή και συμβολική κατεδάφιση ήταν εκείνη του Ρολογιού του Πειραιά, ενός από τα πιο χαρακτηριστικά κτίρια της πόλης. Το κτίριο λειτουργούσε αρχικά ως Χρηματιστήριο Εμπορευμάτων και αργότερα ως Δημαρχείο, αποτελώντας σημείο αναφοράς για τον Πειραιά επί πολλές δεκαετίες. Η κατεδάφισή του το 1968 προκάλεσε έντονη συζήτηση και μέχρι σήμερα θεωρείται μία από τις πιο αμφιλεγόμενες αποφάσεις εκείνης της εποχής, καθώς πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι το κτίριο θα μπορούσε να είχε διατηρηθεί ως σημαντικό μνημείο της πόλης.
Ανάμεσα στα ιστορικά κτίρια του Πειραιά που κατεδαφίστηκαν την ίδια περίοδο ήταν και η Ράλλειος Σχολή στην πλατεία Κοραή, ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα με μεγάλη ιστορία για την πόλη. Η κατεδάφιση του κτιρίου άλλαξε την εικόνα της κεντρικής πλατείας του Πειραιά, ενώ παράλληλα εξαφανίστηκε ένα σημαντικό κομμάτι της εκπαιδευτικής και κοινωνικής ιστορίας της περιοχής.
Σημαντικές απώλειες υπήρξαν και στο Νέο Φάληρο, όπου κατεδαφίστηκε το περίφημο Ξενοδοχείον Ακταίον, ένα από τα πιο εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά κτίρια της περιοχής, καθώς και το Θεατράκι του Τσίλερ, που αποτελούσε χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα. Τα κτίρια αυτά θεωρούνταν στολίδια της περιοχής και η κατεδάφισή τους θεωρείται μέχρι σήμερα μεγάλη απώλεια για την πολιτιστική κληρονομιά του Πειραιά.
Την ίδια περίοδο κατεδαφίστηκε και η Βίλα Ζαχαρίου στον λόφο της Καστέλλας, κοντά στον Προφήτη Ηλία, προκειμένου να ανεγερθεί νέο κτίριο. Παράλληλα εξαφανίστηκαν και τα παραδοσιακά Ανθοπωλεία της πλατείας Κοραή, τα μικρά περίπτερα που αποτελούσαν για χρόνια χαρακτηριστικό στοιχείο της εικόνας της κεντρικής πλατείας του Πειραιά και σημείο καθημερινής δραστηριότητας για τους κατοίκους της πόλης.
Η περίοδος της δημαρχίας Σκυλίτση χαρακτηρίστηκε γενικότερα από εκτεταμένες ρυμοτομικές παρεμβάσεις στον Πειραιά, με στόχο την αλλαγή της πολεοδομικής εικόνας της πόλης. Πολλοί ιστορικοί και αρχιτέκτονες υποστηρίζουν ότι οι παρεμβάσεις αυτές αλλοίωσαν σημαντικά τον ιστορικό χαρακτήρα του Πειραιά, οδηγώντας στην απώλεια σημαντικών κτιρίων που θα μπορούσαν σήμερα να αποτελούν σημαντικά μνημεία αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής κληρονομιάς. Η συζήτηση γύρω από τις κατεδαφίσεις εκείνης της περιόδου παραμένει μέχρι σήμερα ζωντανή, καθώς πολλοί θεωρούν ότι ο Πειραιάς έχασε τότε ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορικής του ταυτότητας.
